Op 42-jarige leeftijd heeft Karel Glastra van Loon vandaag zijn strijd tegen zijn hersentumor moeten opgeven. Tijd om stil te staan bij een bijzondere man.

Samen met zijn vrouw Karin en kinderen Bobbie Roos, Noalita en Dante deed Karel er alles aan om de anderhalf jaar geleden ontdekte indringer de baas te worden. Nog gezonder leven, alle mogelijkheden van de geneeskunst onderzoeken en vooral nog optimistischer en positiever in het leven staan. Dat was Karel’s devies nadat hij tijdens een verblijf in Amerika, spelend in de sneeuw met zijn kinderen, plotsklaps onwel was geworden, in het ziekenhuis ontwaakte en daar te horen kreeg waarom zijn leven ineens helemaal anders zou worden.

Ondanks het feit dat al snel duidelijk werd dat het gezwel werkelijk levensgevaarlijk was, bleef Karel vastbesloten eigen baas over zijn leven. ‘Ik heb het onderhand wel gehad met die ziekte’ zei hij een tijdje terug. Helaas had de ziekte het – zo wist ie – nog niet met hem gehad. Toch knapte hij enkele keren wonderwel weer op van alle behandelingen. Zijn levenslust was enorm. Ondanks alle beslommeringen die zo zwaar ziek zijn met zich mee brengt, werkte hij enthousiast aan de voorbereiding van een volgende roman. En met Kees Slager maakte hij zijn al eerder begonnen interview-boek ‘Hoe dan, Jan?’ met Jan Marijnissen af. Verschillende maatschappelijke acties konden op zijn steun en inzet blijven rekenen, totdat het niet langer meer ging. Toen duidelijk was dat hij, door zovelen als zondagskind beschouwd, de ongelijke strijd tegen zijn hersentumor niet kon winnen, besteedde hij alles wat hem nog overbleef, aan zijn vrouw en kinderen. Ze hadden goede laatste dagen, hoe gek het ook klinkt, zei Karin over haar held: ‘Hij is tot het allerlaatst zichzelf gebleven.’

Boven alles was Karel een gepassioneerd schrijver. Wereldberoemd werd hij met ‘De passievrucht’, dat in 1999 verscheen. Op zijn werkkamer in Hilversum stonden rijen vertalingen naast elkaar, allemaal met andere woorden en andere kaften – maar in alle talen van de wereld even mooi en meeslepend. De Passievrucht werd verfilmd en daardoor nog beroemder. Na deze absolute bestseller, waarvoor hij de Generale Bank Literatuurprijs kreeg, kwam ‘Lisa’s adem’ en daarna ‘De onzichtbaren’. Vóór dat Karel aan zijn romans begon, had hij in 1997 al zijn literaire debuut gemaakt met ‘Vannacht is de wereld gek geworden’ waarin hij zijn eerdere bevindingen als journalist nu als schrijver beschreef. Journalist was hij al veel langer. Hij was op het Plein van de Hemelse Vrede toen dat door het Chinese leger werd bestormd. Hij was in Armenië tijdens de oorlog met Azerbeidzjan, in Koeweit vlak na de bevrijding van Saddam’s horden, in het Sandinistische Nicaragua, waar hij ook vrijwilligerswerk deed – en op nog zoveel meer plaatsen waar het spannend was om ervan te berichten.

Karel Glastra van Loon heeft veel voor de SP betekend. In 1993 schreef hij het eerste boek over ons activisme (‘De Poppe-methode’), in 1996 hielp hij Jan Marijnissen met diens eerste boek, ‘Tegenstemmen’. In 2000 schreef hij samen met Jan ‘De laatste oorlog’. En begin dit jaar verscheen wat zijn laatste boek zou blijken te zijn: ‘Hoe dan, Jan?’, een verslag van een reeks gesprekken die hij samen met Kees Slager met de voorman van de SP voerde over de samenleving en de toekomst.
Naast schrijven en helpen schrijven hielp Karel ons nog veel meer. Hij schreef ‘Een mens is meer’, een door Bob Fosko op muziek gezette oproep aan de samenleving:
Blijf niet mokkend aan de kant staan
Stel een daad en toon je moed
Laat je woede hand in hand gaan
Met het goede dat je doet

Vanaf begin jaren ’90 hoorde Karel tot het kleine groepje vaste adviseurs voor het SP-partijbestuur en Kamerfracties. Eindeloos was zijn creativiteit, haarscherp zijn analyserend vermogen, uiterst betrouwbaar zijn kritische oordeel over wat wel en niet kan. En altijd was er zijn enthousiasme. Dat betrof niet alleen de SP maar tal van maatschappelijke initiatieven, die ook voortdurend op zijn advies en hulp mochten rekenen. Hij sprak demonstraties toe, leidde manifestaties, trad op als spreekbuis van ‘leuk links’ en schreef tal van opiniërende artikelen over de noodzaak pal te staan voor een betere en meer beschaafde maatschappij.

Karel Glastra van Loon was altijd betrokken bij waarmee hij bezig was. Hij hield er niet van om als betweter langs de kant te staan. Meedoen zonder mee te lopen, dat kenmerkte deze bijzondere, lieve, enthousiaste, dappere en altijd inspirerende jonge man, van wie we veel te vroeg afscheid hebben moeten nemen. Karin, Bobbie Roos, Noalita en Dante moeten het nu zonder hem doen – maar met al het goede dat ze van en met hem hadden. Dat mag hen hopelijk moed geven en inspireren – en helpen verder te leven.

Dat je in vrede mag rusten, Karel – wij zullen er ons voor blijven inzetten.