Saddam ‘valt’, de wereld is opgelucht.
De oorlog gaat door, de wereld is tegen.

De prijs van de Amerikaans-Britse oorlog is hoog. Vele duizenden doden en gewonden; veel menselijk leed in de ziekenhuizen en de gezinnen die hun vaders, moeders, kinderen moeten missen; een geruïneerd land met water- en voedseltekorten in de steden; een machtsvacuüm waarvan nog niemand weet hoe, wanneer en door wie het gevuld zal worden; en een internationale gemeenschap die tot op het bot verdeeld was en is.

De SP wees en wijst deze oorlog af, omdat er geen rechtsgrond voor was en is (de Veiligheidsraad is tegen), omdat hij ontzettend veel risico’s inhield en -houdt voor de bevolking van Irak en de regio, omdat een zogenaamde ‘preventieve oorlog’ een levensgevaarlijk precedent vormt, omdat er nog alternatieven voorhanden waren in de vorm van het doorgaan met de wapeninspecties, het aanpakken van het regime in plaats van de bevolking en het steunen van de oppositie.

Behalve het lijden en de vreugde van de Irakese bevolking zit er ook een andere, mondiale kant aan deze oorlog. Wat is de werkelijke en volledige agenda van Bush en zijn regering? Het herscheppen van de wereld naar Amerikaans voorbeeld en met de oorlog als middel, zoals sommigen in en rond de Amerikaanse regering bepleiten?
Als dat zo is, markeert ‘de dag van de vreugde’ van de Irakezen niet het sluitstuk maar het begin van nog meer soortgelijke oorlogen.

• Dossier Irak