www.sp.nl

Homepage SPSP.nl
SP :: Publicaties :: ZO
ZO – voor een beter Nederland, najaar 2011

 

de 11 aan…

Jan Mulder

Jan Mulder

tekst: Anthonie Vermeer fotografie: Suzanne van de Kerk

Jan Mulder (66) was voetballer (Anderlecht, Ajax), werd schrijver/columnist en is nu vooral bekend als wat hij zelf noemt tv-mannetje.

Hoe gaat het met je?

‘We sukkelen door. Ik zeg het met ironie maar ook wel gemeend. Steeds vaker denk ik: waar slaat dit allemaal op? Het zit me dwars dat het leven geen zin heeft. Dat systeem deugt niet. Onverdraaglijk bijna. Tegelijkertijd hecht ik aan het leven en ben ik het zonnetje in huis. Het is bijna dubbellevenachtig. Net zo dubbel als dat ik alles heel licht en vrolijk op kan vatten, maar tegelijkertijd héél toegewijd en bloedserieus bezig ben met de dingen die ik doe. En ondertussen vind ik het vreselijk dat het leven zo snel gaat. De vergankelijkheid is iets verschrikkelijks. Kijk, schrijf je een schitterend oeuvre dan kennen ze je na tien jaar nog wel en daarna is het ook afgelopen met de herinnering. Maar mij? Als ik morgen sterf, dan ben ik overmorgen vergeten. En dat fleurt me ergens ook wel weer op, die gedachte.
Ik ben in Groningen gaan wonen om de tijd te vertragen. Lekker onder een appelboom zitten, dát is geluk. Je lekker vervelen. Maar helaas heb ik het drukker dan ooit. Ik ben een tv-mannetje geworden en dan word je steeds gevraagd en ben je altijd onderweg. Ach, het is goed, een mens kan niet zonder aandacht. De belangstelling, het publiek, heerlijk. Altijd al gehad, wat recenter tijdens mijn theateroptreden met Bart Chabot en Remco Campert. En vroeger als voetballer. Een vol stadion, daar genoot ik met volle teugen van.’

Wanneer was je voor het laatst kwaad?

‘Dat moet vast te maken hebben gehad met asielzoekers. Hoe schandalig mensonterend we deze mensen behandelen, dat werkt me op de zenuwen. Of neem die burgemeester van Utrecht met zijn laksheid inzake homohaat. En dan is er nog de idiote regering van Rutte en Verhagen die ons land op misdadige wijze verziekt. Nou ben ik nooit zichtbaar woedend, hoor. Ik voel ergernis om die dingen en plaatsvervangende schaamte.’

Welk decennium zou je nog wel eens over willen doen?

‘De jaren zestig en zeventig, toen ik voetbalde. Ik was zó in mijn element. Toen sukkelde ik niet en piekerde ik nooit over de zinloosheid van het leven. Ik geef toe, dat was nogal beperkt maar daarin zat ook juist het geluk. De sensatie van een stadion, met 100 duizend man. En dan er alles aan doen om ze versteld te doen staan zodat zij je bewonderen. Na de wedstrijden van Anderlecht ging ik ook altijd met supporters het café in. En af en toe kom ik er nog en voel me dan heel welkom. Belgen zijn heel loyaal jegens oudgedienden in de sport.’

Welke plaat of cd heb je grijsgedraaid?

‘Modern Times van Bob Dylan. Al zijn werk is goed. Elk album is weer anders dan de vorige. Elke keer weet hij weer een bepaald instrument te laten domineren, of hij doet iets met zijn stem waardoor het tegelijkertijd anders klinkt maar toch ook weer als dezelfde Dylan. Daar voegt hij bovendien de allerbeste poëzie aan toe. En tja, oude fans zeggen wel dat hij zichzelf heeft verloochend door zich in de Here te verklaren. Daar heb ik ook weinig mee; maar ik scheid de persoon van de artiest.’

Welk onrecht wil je het eerst de wereld uit?

‘Honger. Geef geen geld uit aan oorlogen maar besteed het aan hongerbestrijding. Laatst las ik dat de honger in de Hoorn van Afrika met één miljard euro kan worden gestopt. Wat is dat nou voor een flut bedrag als je nagaat dat premier Rutte er in een rekensommetje dagen achter elkaar 50 miljard naast zit? Sorry, het gaat mijn pet te boven.’

Stel, je wordt verbannen, waar zou je heengaan?

‘Brussel. Daar waren mijn vrouw en ik zó gelukkig. Ik ken er elke kei. Daar begon mijn leven, als het ware. Als ik er nu rijd met de auto voel ik nog altijd wat ik heb verlaten. Best een heftig gevoel. Maar tóch goed dat ik weer naar Nederland ben teruggekomen want hier ben ik op het pad gekomen van het schrijven en alles wat erbij gekomen is. Was ik daar gebleven dan was ik nu trainer geweest van Lierske SK of Excelsior Moeskroen. Niks voor mij. Ik ben blij dat het zo gelopen is.’

Wat was je hardste levensles?

‘Als jonge speler van Anderlecht – ik was 19, 20 jaar – ben ik veel te opstandig geweest tegen onze trainer Pierre Sinibaldi. Hij had het beste met me voor maar ik moest zo nodig altijd gelijk hebben. Ik was het niet eens met zijn tactiek. Ik vond hem naïef; in Europacupwedstrijden speelden we achterin met vier man in één linie. Daardoor werden we geslacht. Had ik nou wat meer nagedacht en minder gedramd dan had ik ook van die avontuurlijke spelopvatting kunnen genieten. Hij heeft mij als enige niet uitgenodigd voor zijn afscheidsfeestje. Dat deed me wel wat; had ik me ook maar eens in hem moeten verplaatsen en wat moeten relativeren in plaats van zeuren en gelijkhebberig doen. Mijn les: denk eerst even na voordat je tekeer gaat tegen een ander.’

Wat vind je lelijk aan je karakter?

‘Ik ben trouw zonder daadkracht. Voor vrienden doe ik veel te weinig moeite. Ik ben slecht in contacten onderhouden en ik zou veel meer interesse moeten tonen in oude vrienden.’

Welk tijdperk in de historie spreekt je het meeste aan?

‘Zet mij maar in de Gouden Eeuw. Heerlijk om te paard te reizen en een tempo lager te leven. Natuurlijk wil ik behoren tot de stand die iets te vertellen heeft, macht en landerijen bezit. Want het gepeupel had een treurig bestaan. Maar misschien is teruggaan naar de tijd van vóór Twitter, Hyves, skypen en dergelijke al voldoende. Ik heb wel aan sociale media gedaan, maar ben er gauw mee gestopt. Wel eens gereisd met iemand die voortdurend met zo’n apparaat bezig was? Vre-se-lijk.’

Wie mag er van jou nooit meer op tv?

‘De paus. Het hoofd van die kerk is weerzinwekkend. Oogluikend Jodenvervolging toestaan in de oorlog, koorknaapmisbruik toch maar liever onbestraft laten, de pil verbieden en nog tal van schandelijkheden. En allemaal dekken ze elkaar.’

Ooit wel eens gedacht: met mij loopt het niet goed af?

‘Dat denk ik voortdurend. En ik wéét ook dat het niet goed afloopt, want op een dag ga ik dood. Daarna is er niets meer; ik zie niets in het niets. Ik hecht aan het leven. Ik fantaseer wel eens, en dat wordt vast eens werkelijkheid, dat je bij de apotheker een pil kunt halen waarmee je langer leeft. Nou, ik zou voor zeshonderd jaar extra aan pillen slikken. Want die luttele 80, 90 jaar die ons nu zijn gegund… dat is het werk van een kruidenier.’

 


Inhoudsopgave  «  Nieuws  «  Overzicht

 

Delen via sociale media Informatie over delen en sociale media

Blijf op de hoogte

Meld je nu aan voor de nieuwsbrief van Emile Roemer en belangrijk nieuws van de SP:

SP Nieuws

Laatste berichten

GISTEREN
OPINIE
IN DE MEDIA
ZATERDAG 23 AUGUSTUS
IN DE MEDIA
VRIJDAG 22 AUGUSTUS
COLUMN
IN DE MEDIA
DONDERDAG 21 AUGUSTUS
IN DE MEDIA
WOENSDAG 20 AUGUSTUS
IN DE MEDIA
DINSDAG 19 AUGUSTUS
NIEUWS
IN DE MEDIA
MAANDAG 18 AUGUSTUS
COLUMN
IN DE MEDIA
ZATERDAG 16 AUGUSTUS
IN DE MEDIA
VRIJDAG 15 AUGUSTUS
NIEUWS
OPINIE
COLUMN
IN DE MEDIA

Moed College
Studio SP
top