SP :: Publicaties :: ZO

Stappen met Renske, Arda En Sharon

Zelfs scherp met een borrel op

ZO had wel eens zin in een verzetje en nodigde drie SP-Kamerleden voor een avondje uit. Plaats van handeling: Haarlem. De drie stappers: Arda Gerkens (44) – import Haarlemse sinds 2001, gaat minder dan 1x per maand uit en bezoekt dan een popconcert of de schouwburg. Sharon Gesthuizen (33) – export Haarlemse sinds 2007, gaat 1x per 2 weken uit en gaat dan dansen. En Haarlemse ‘mug’ Renske Leijten (30) - gaat 1x per week naar de kroeg.

Vlnr: Arda, Renske en Sharon. In café Koops blijkt dat zij tijdens het uitgaan en feestjes die éne openingszin liever niet horen: "Hé, jij zit toch in de Tweede Kamer…"

Tekst: Anthonie Vermeer Fotografie: Toussaint Kluiters

Voor Renske mag in een rondje Haarlem psychiatriemuseum Het Dolhuys niet ontbreken. Een mooi startpunt, achter het station bij het idyllische park Staten Bolwerk. “Weet je dat ik hier als kind in dit park nog gespeeld heb? Realiseerde me toen natuurlijk helemaal niet hoe mooi het hier is. Laatst viel het me op, toen ik naar dit museum ging. Het is geweldig hoe je hier kunt ervaren wat schizofrenie is of hoe andere psychiatrische aandoeningen voelen. Zo kun je van een donkere isoleercel de deur achter je dicht trekken, héél beklemmend. Vroeger werden deze mensen af-geschreven, nu niet. Toch vind ik dat we er in de geestelijke gezondheidszorg nog lang niet zijn; we moeten meer stoppen in preventie, professionele hulp laagdrempelig maken, zonder wachtlijsten. Veel psychisch zieken kunnen blijven functioneren met de juiste begeleiding. Maar juist daarin is erg bezuinigd, zodat teveel mensen onnodig afglijden. Vaak wordt dan naar hen gekeken met een blik van eigen-schuld-dikke-bult. Wie geluk heeft kan rekenen op de helpende hand van partners, buurtgenoten of familie. Maar die kunnen dit niet zonder professionele ondersteuning. Familieleden worden verplicht om zorg te geven, tot 12-jarigen aan toe. In Den Helder ken ik een moeder van wie de 16-jarige dochter met school is gestopt, omdat ze voor haar chronisch zieke moeder moest zorgen.”
Sharon: “Dus dat krijgt zo’n gezin er dan bij; een moeder vol schuldgevoel tegenover het kind en pedagogische schade voor een jonge tiener.”

Sharon zegt, wandelend door het park Statenbolwerk: “Ik heb dorst. Laten we ergens wat gaan drinken waar je ook kunt dansen. Oh, zit dat er hier niet in op woensdagavond? Jammer. Op de dansvloer kan ik goed uit mijn dak gaan, even alles vergeten. Kan ik wel gebruiken, want ik had vandaag moeite me los te rukken van mijn werk- zó diep zat ik in het schrijven van een voorstel voor heroprichting van de nationale investeringsbank. Die is het vorige decennium afgeschaft, maar blijkt door de economische crisis hard nodig; een investeerder met meerderheidsbelang van de overheid. Bedoeld voor gezonde bedrijven die geen bankleningen krijgen. Onder leiding van een door de Kroon aangestelde directeur. Begon ik hier een jaar geleden over, dan kreeg ik reacties alsof ik iets heel ergs zei. Het idee was maar eng; andere partijen schamperden over teveel staatsinmenging. Maar inmiddels is er serieuze interesse.”
Ze vertelt dat ze als ondernemend kunstenaar al belangstelling had voor economie. Tot twee jaar geleden runde ze in Haarlem haar fotokunstbedrijf Sciamachie. Vier jaar woonde ze in deze stad. Bij een tweedehands kledingzaak op de Botermarkt duikt ze tussen de kledingrekken – “Hier kocht ik altijd mijn kleren!”

Renske baalt ervan dat jongeren vaak in één adem worden genoemd met rottigheid.

Arda speurt mee tussen het textiel. Zij zegt: “Winkelen, daar ben ik dol op. Ik kwam in 2001 naar Haarlem voor de leuke winkels, maar vooral om de cultuur. In veel steden zijn kleinere, niet-doorsnee podia wegbezuinigd. Hier in Haarlem gebeurt wel veel. Ik kwam hier al graag toen ik nog in Bussum woonde. Het Patronaat is mijn favoriete uitgaan. Het beste optreden dat ik er ooit zag was van Bauhaus; hele tent op z’n kop. Ik kan daar helemaal in opgaan.
Over popmuziek gesproken; ik werk nu aan een voorstel tegen zwart-handel in concertkaartjes. Er worden enorme woekerwinsten op gemaakt en dat moet stoppen. Bij een optreden van Take That bleek ruim van tevoren één van de leden ziek te zijn. Hoewel de kaartjes konden worden geretourneerd kwam een vijfde deel van de uitverkochte zaal niet op-dagen. Dan weet je genoeg.”

Arda: “Ik werkte in een kroeg en zag de excessen van drankmisbruik”

De stappende Kamerleden strijken neer bij café De Gooth, een bruine kroeg in een oud pand op de Botermarkt, met een bescheiden spijskaart. Een favoriet van Renske. “Hier zaten we altijd met actieve SP-jongeren. We bereidden ons dan voor op aankomende acties. Bijvoorbeeld tegen discriminatie bij uitgaansgelegenheden of vóór opname van Haarlem in het NS-nachtnet. En steeds was ook weer de vraag hoe Haarlem aangenamer kan worden voor jongeren. Arda heeft gelijk dat deze stad veel cultuur biedt. Maar voor 13- tot 17-jarigen is er weinig, te kort aan ontmoetingsplek.”
Sharon: “In 2005 vroegen we in een jongerenenquête wat missen jullie? Toen bleken culturele jeugdactiviteiten onbetaalbaar te zijn geworden. Ga je met een gezin naar een kindervoorstelling voor bepaalde leeftijd, dan betalen ook ouders en begeleiders de volle mep. Dus komt een uurtje jeugdtheater voor een modaal gezin op zestig euro. Maar alternatieven zijn er niet.”
Arda: “In Zuid-West Haarlem waren veel hangjongeren. Het wijkgebouw bood kinderdisco, maar voor kids tot 13 jaar. De hangjongeren klopten daar aan en zeiden wij willen ook disco. Maar met die leeftijd is het niet te beheersen; daar heb je professionals voor nodig.”
Renske: “Ik baal ervan dat jongeren voortdurend in één adem worden genoemd met rottigheid: hangen, overlast veroorzaken, drankmisbruik en geweld. Wel stigmatiseren, maar verder niet kijken naar wat er dan aan de hand is.”
Sharon: “Vroeger was er wel geld voor dit soort zaken. Alles is geminimaliseerd en dus kom je niet meer aan preventie toe. Het geloof als overheid om ergens voor te staan ontbreekt. Dan creëer je dus ook geen voorwaarden om iets van deze samenleving te kunnen maken.
Minister Hirsch Ballin heeft een keer tegen me gezegd: maar mevrouw Gesthuizen, u verwacht veel te veel van de overheid. Schaamteloos!
Overigens denk ik wel dat als jongeren overlast veroorzaken in uitgaansgebieden er bijna altijd alcohol in het spel is.”
Arda: “Inderdaad, ik werkte vroeger in een kroeg en heb de nodige excessen gezien.”
Renske: “Teveel drinken is maatschappelijk te goed geaccepteerd. We spreken elkaar niet meer aan op wangedrag.”
Arda: “En dát komt doordat mensen elkaar niet kennen. Maar in mijn wijk ken ik wel veel mensen. Ik doe daar moeite voor; stap bijvoorbeeld op nieuwe buren af. En dankzij de kinderen kom ik in contact met andere ouders.”
Sharon: “Heel belangrijk: elkaars -gezicht of naam te kennen. Sinds mijn verhuizing naar Den Haag voel ik meer anonimiteit en mis ik bijvoorbeeld de buurvrouw die me altijd begroette als ik op vakantie was geweest of een tijdje weg was geweest. Zoiets kleins gaf me gevoelens van veiligheid en thuiskomen.”

Arda: “Het soort woningbouw kan helpen. Je moet elkaar tegenkomen en een gemeenschappelijke ruimte hebben. Dan bedoel ik niet het trappenhuis, maar een binnenplaats, speelgelegenheid, gezamenlijke tuin. Al spreek je elkaar niet, je kent elkaar in ieder geval van gezicht. Dat creëert vertrouwen en respect.

Sharon: “Op de dansvloer ga ik uit mijn dak en vergeet alles”

En ik vind het belangrijk de ouders te kennen van de klasgenoten van mijn kinderen. Daarom ben ik klassenouder, ook al heb ik het vreselijk druk. Maar uitgerekend dat druk-hebben bepaalt de heersende moraal. Mensen hebben het druk, nemen geen tijd voor elkaar en hun omgeving. Het kabinet predikt normen en waarden, maar roept nóg harder werken, werken, werken. Zie bijvoorbeeld dat iedereen tot zijn 67ste door zou moeten werken. Van ouders wordt verlangd dat ze beiden werken, zodat mensen steeds minder tijd hebben voor elkaar en hun kinderen. Daardoor de buren niet kennen, zich niet kunnen binden aan hun leefomgeving en daar de nodige moeite voor doen, zelfs tijd tekort komen om hun kinderen de aandacht te geven die ze nodig hebben. Met alle gevolgen van dien. En ’t afkopen met dure cadeautjes bij je kinderen kweekt ook bepaald geen sociale burgers. Hoezo normen en waarden?

Renske leidt Arda en Sharon door haar favoriete park: Het Staten Bolwerk

Ander staaltje verharding: in een Haarlemse buurt heeft verhuurbedrijf Aham de maandhuur van 600 euro binnen één jaar opgetrokken naar 1100 à 1200 euro. Er zijn mensen vertrokken omdat ze ’t niet konden betalen, anderen kochten het dan maar omdat ze geen snel alternatief zagen. Mensen worden in hun portemonnee getroffen of weten niet waar ze heen moeten. Maar je trekt óók de buurt uit
elkaar.
Gelukkig is de SP in actie gekomen, waardoor ondermeer een advocaat nu een zaak tegen dat bedrijf heeft aangespannen. Maar een deel van het kwaad is natuurlijk al geschied.”
Sharon: “Onder andere door wat je net zei: in zo’n buurt komen veel mensen die het wel kunnen betalen: drukke tweeverdieners die de tijd nauwelijks hebben om dezelfde
investering in de buurt te doen als de vorige bewoners.”
Het gezelschap verkast naar café Koops. Deze keuze van Sharon ligt op steenworp afstand van rivier het Spaarne. In het oude, authentieke café zegt Sharon tussen het nippen aan een glaasje vuurwater dat ze zich tijdens het uitgaan nooit helemaal kan afsluiten voor politieke zaken: “Ik zat laatst op een feestje, waar een ondernemer uit Arnhem vertelde dat hij van de gemeente krediet had gekregen. Toen dacht ik: moeten ambtenaren na de harde les van verkeerd beleggende overheden nog wel gaan over de leningen? Toen ik later eenzelfde bericht hoorde over Hengelo heb ik er wel met die gemeente over gebeld."
Renkse: “Inderdaad. Hoor ik bij de groenteboer op zaterdag over zaken die tot mijn dossier horen dan zal ik ook actie ondernemen.
En bij andere zaken bel ik een ander SP-Kamerlid.”
Arda: “Als Kamerlid voor de SP heb je nu eenmaal verantwoordelijkheid te dragen voor alles wat er gaande is in Nederland. Dus buiten het huiselijk leven ben ik óf bezig voor de kinderen óf voor de politiek. Eerlijk gezegd probeer ik het wel te mijden op feestjes. Als ik lekker sta te genieten van een band en iemand zegt he, zit jij niet in de Tweede Kamer? dan zeg ik het liefst ja, maar nu niet.”
Renske: “Oh, wat herken ik dat. Ik zit nog wel eens op de tribune van voetbalclub Haarlem. De derde helft is minstens zo leuk als de wedstrijd, maar dan wil ik liever niet over politiek praten. Jij zit toch in de Kamer… het is bepaald niet mijn favoriete begin van een gesprek.”

Arda, Renske en Sharon hebben hun eigen profielpagina op www.sp.nl waarop ze ook kritische columns publiceren.

 

---

Inhoudsopgave  «  Nieuws  «  Overzicht

 

Verder nieuw op SP.nl

• Spanning maart 2012:
  Nieuwe lente, nieuw perspectief
• ZO elfde editie

Tribune april

• Architect Hans Semeijn en Jan Marijnissen
• Eerste SP-wet aangenomen
• Voedsel Focus Amersfoort: ‘Ik leef niet, ik overleef’
• Adieu Vijverhofstraat
• Vaarwel en welkom
• Dennis de Jong: ‘Help de ondernemers’
• Burgerwaarnemers bij Russische verkiezingen