SP :: Publicaties :: Tribune

Het dilemma van

Theo van Gogh

Een opa van mijn vaders kant heette Wibaut. Zijn bijnaam luidde 'de Machtige' en dat kwam omdat ie — als kerkvader van de SDAP — wethouder was in Amsterdam en aldus vele goede werken verrichtte. Ik sta nog wel eens naar hem te kijken, vooral als er een duif op zijn kop zit te schijten; een standbeeld op de Wibautstraat tegenover het voormalige belastingkantoor waarlangs de proletaren van 1997 automatisch het gaspedaal indrukken om met grote snelheid te passeren. Zo komt het dat de sociaal-democratische beginselen ook de familie Van Gogh tot in lengte van jaren in hun klauw hadden. Mijn familie bezat tot ver na de oorlog ten minste driehonderd doekjes en zeshonderd tekeningen van de schilder Vincent. Uit een verkeerd begrepen gemeenschapsideaal — 'het werk moet voor iedereen toegankelijk zijn' — werd de collectie voor een appel en een ei in zijn geheel aan het Rijk verkocht, op voorwaarde dat er een Museum zou worden gebouwd. Tegenwoordig wordt diezelfde collectie geschat op tussen vijf en zes miljard gulden; van de rente had ik een aardig filmpje kunnen draaien. 'Had je er niet één voor je kinderen kunnen bewaren?' vraag ik weleens ontzet aan mijn vader, die vervolgens weer omstandig uitlegt 'dat er nu veel mensen plezier aan hebben'. Je moet er maar op komen. Ik mag mij dus met recht één der laatste authentieke slachtoffers van de sociaal-democratie noemen, maar mijn verzoeken om een uitkering bij de Wiardi Beckmanstichting zijn altijd onbeantwoord gebleven. En nu mijn peno-pauze met rasse schreden nadert en ik dankzij een gemiddelde werkdag van zestien uur, een vooruitstrevende publicitaire begeleiding van mijn persoontje en dito inkomsten, de eer heb jaarlijks een vermogen af te dragen aan de Staat der Nederlanden, mijmer ik weleens over de vrijheid die mij ten deel zou zijn gevallen als mijn verwanten niet zo onverstandig waren geweest. Geld maakt zeer gelukkig. Het socialisme is het meest afzichtelijke geloof van de eeuw, bedoeld voor jaloerse mensen die hun afgunst in terreur omzetten. De SP was in haar jonge jaren geïnspireerd op het gedachtengoed van Mao, een vriend van de progressieve mensheid wiens schrikbewind naar catastrofale omvang alleen te vergelijken valt met dat van Hitler. Als ik lid was geweest van de SP uit die jaren, zou ik op 4 Mei nog altijd onder tafel kruipen van schaamte. Ik zie weinig verschil tussen de idealisten van de NSB en die van uw clubje. Dat ik me voor de SP ben gaan interesseren, komt door Jan Marijnissen; een charismatische persoonlijkheid die in de PvdA veel effectiever oppositie had kunnen voeren tegen Kok dan bij de sekte die hem nu zijn welverdiende salaris afpakt. Marijnissen wil graag recht in de leer blijven; zijn naam zal daarom helaas nooit méér worden dan een amusante voetnoot in de geschiedenis. Van nature ben ik geneigd de oppositie te steunen, zeker als Paars met prietpraatjes over 'dualisme' het debat in de volksvertegenwoordiging knevelt. Mocht de SP ooit aan de macht komen — wat God verhoede — dan zal ondergetekende als één der eersten worden opgehangen, als 'volksvijandig element' ongetwijfeld. Een hele eer. Toch geef ik Marijnissen na, dat ik er vaak over denk op hem te stemmen; iemand zal toch de regering moeten bestrijden? Gezien haar abjecte denkbeelden zou de SP verboden moeten worden. Gelukkig geldt vrijheid van meningsuiting ook voor gelovigen die bezweken zijn voor de totalitaire verleiding; zij strekt aldus ons allen tot voorbeeld.

Theo van Gogh is filmer, schrijver en presentator

De echte Tribune is veel dikker en veel mooier! Wil je een jaar lang de Tribune in huis voor slechts 13 euro? Vul dan het aanvraagformulier in!