SP :: Publicaties :: Tribune

Help de huurder verzuipt (nog steeds)!

Ontwikkeling van huren en inkomens 1990-1996. 1990=100

"De eerste massazitting van de huurcommissie hebben we achter de rug. De uitspraken komen nog, maar nu al hebben we winst geboekt. Iedereen in de wijk praat over de gigantische onderhoudsactiviteit." Peter van Zutphen, Nul is Genoeg-actiecoördinator in Heerlen, heeft het over de oude mijnwerkerskolonie De Molenberg. Een wijk met veel vooroorlogse bouw en een aantal "tijdelijke" noodwoningen van kort na de oorlog. Totaal zo'n 1200 slecht onderhouden huizen, die niettemin elk jaar goed zijn voor een forse huurverhoging.
Vorig jaar eiste woningbouwvereniging Heerlen 5,5 procent. En dat pikten de huurders niet. Op een vergadering van 150 wijkbewoners klonk het startschot voor een vastberaden actie. Van Zutphen: "Zeshonderdzesendertig mensen vulden een Stopkaart in om de huurverhoging te weigeren. De kaarten werden aangeboden aan woningbouw-directeur Perlitius. Die verklaarde arrogant zich er niets van aan te zullen trekken. En inderdaad werd ook bij de weigeraars de verhoogde huur van de rekening gehaald. Sindsdien gaan wij elke maand bij de mensen langs met voorgedrukte terugboekings-verzoeken. Ook startten we een actie vanwege de onderhoudsklachten. Die leverde 451 bezwaarschriften op. Perlitius deed vervolgens zijn best om de actiebereidheid verder te vergroten door te zeggen dat het "allemaal klachten van geringe aard zijn waarvan er maar twee eerder zijn gemeld". De mensen weten wel beter en de huurcommissie concludeerde bij de eerste 46 bezwaarschriften dat 34 ervan "ernstige en belangrijke klachten" bevatten."

De Molenberg is geen uitzondering, weet SP-kamerlid Remi Poppe. "Sociale volkshuisvesters bestaan niet meer. Ze werken allemaal als commerciële projectontwikkelaars. We moeten als marktpartij geld reserveren, zeggen de corporaties. Dat betekent bezuinigen op onderhoud en het betekent dat de huurders van nu niet alleen hun eigen woning betalen, maar ook de nieuwbouw van straks. Het enige verschil met de particuliere huisbaas is dat de corporaties nog de plicht hebben om de 'doelgroep' te huisvesten."
Sinds zijn intrede in de Tweede Kamer in 1994 geldt Poppe als de felste opponent van het paarse volkshuisvestingsbeleid. Zijn optreden heeft er in ieder geval voor gezorgd dat het debat over de betaalbaarheid van de huren is teruggekeerd in de Kamer. Poppe: "Toen ik in 1994 riep De huurder verzuipt, antwoordde staatssecretaris Tommel dat iedereen recht heeft op zijn eigen demagogie. Nu spreekt Tommel zelf over het wurgende probleem van de onbetaalbare huren. De pest is alleen dat de Kamer zichzelf buitenspel heeft gezet bij de bruteringsoperatie en het 'akkoord van Heemskerk' dat de corporaties recht geeft op minimaal 3,5 procent huurverhoging per jaar. Tommel heeft nu vriendelijk gevraagd of het dit jaar ietsje minder mag zijn. Nee dus, zeggen de corporaties, want anders komen wij over tien, vijftien jaar in de problemen."
De druk van de vele acties rond de onbetaalbaarheid van de huren heeft de huursubsidiewet verbeterd. Dat concludeert ook Poppe. Toch is hij niet optimistisch: "Het is maar een tijdelijke, kleine adempauze die niet toevallig samenvalt met de verkiezingen. De problemen zijn er niet mee weggenomen." Poppe vindt dat de overheid zich weer verantwoordelijk stellen voor de volkshuisvesting. "Sociaal-democraat Wibaut zei in 1904 dat het een kwestie van beschaving is dat de overheid haar verantwoordelijkheid neemt voor de huisvesting van de werkende klasse. Ik concludeer dat die beschaving in 1994 is weggegooid. We zullen er stevig voor moeten vechten dat hij terugkomt."

"Het huurbeleid van de overheid is hét schandaal van de jaren negentig"

Vechten voor betaalbare en goede huurwoningen, daartoe roept ook de Nationale Huurkrant '97 op, die onlangs zijn weg heeft gevonden naar 550.000 brievenbussen. "Kwaad over de huurverhoging? Doe er wat aan!" roept de voorpagina. Bij de krant - een uitgave van Nul is Genoeg - zitten een Stopkaart en een Ophouden!-kaart. De eerste is voor de verhuurder. De afzender laat ermee weten dat hij de huurverhoging weigert totdat de huurcommissie er uitspraak over doet. De Ophouden!-kaart is gericht aan staatssecretaris Tommel en de Tweede Kamer.
"Het huurbeleid van de overheid is hét schandaal van de jaren negentig," stelt Ger Wouters, landelijk coördinator van Nul is Genoeg en SP-bestuurslid. "Dat zie je in talloze wijken waarvan De Molenberg een treffend voorbeeld is, met huren van 700 tot 800 gulden voor vooroorlogse woningen die slecht onderhouden en dramatisch slecht gerenoveerd zijn."
Vanaf 1990 zijn de huren in Nederland gemiddeld met 39,4 procent gestegen, nog zonder de verhoging van dit jaar. Wouters: "Veel mensen zijn door die ontwikkeling enorm in de problemen gekomen. De huurder is echt de verschoppeling van dit kabinet en het vorige." Nul is Genoeg voert de strijd hiertegen vanaf 1993. Wouters: "De regering-Lubbers/Kok had de huren in vier jaar ruim 20 procent omhoog gejaagd en zicht op een beter beleid ontbrak totaal. Voor ons als SP was dat ontoelaatbaar. En dus namen we het initiatief voor Nul is Genoeg."
Het comité startte met een volkspetitie aan de Tweede Kamer die ondertekend werd door een kwart miljoen mensen. In de jaren die volgden schoof het accent meer in de richting van de verhuurders. In overlegsituaties en in heel veel acties kregen die te maken met Nul is Genoeg. Wouters: "De woningcorporaties zijn er voor de huurders, zeggen ze. Wij maakten duidelijk dat ze zich dan anders moeten opstellen. Bovendien krijgen ze steeds meer vrijheid in het vaststellen van de huurverhoging. Ze worden er dus ook steeds meer verantwoordelijk voor."
De balans opmakend na vier jaar huuractie en met een nieuwe ronde aan de gang, toont Wouters zich "redelijk tevreden". "We wisten vooraf dat het een taaie strijd zou worden. Gewonnen hebben we hem nog niet. Maar wel hebben we heel veel plaatselijke successen geboekt: variërend van onderhoud dat eindelijk aangepakt wordt tot corporaties die hun verhogingsplannen naar beneden bijstellen en huurcommissies die de huurders gelijk geven. Vorig jaar is gebleken dat weigering van huurverhoging gekoppeld aan een beroep op de huurcommissie een probaat actiemiddel is. Veel verhuurders zijn er behoorlijk zenuwachtig van geworden. Dit jaar hebben we de actie verder geperfectioneerd en er een aspect aan toegevoegd: de protestkaart voor de politiek. We rekenen op méér dan een verdubbeling van het aantal deelnemers tot 50.000. En verwachten ook meer dan twee keer zoveel te bereiken."

Huurverhoging? Maak bezwaar! Op 1 juli mogen de huren omhoog met maximaal 6,5 procent. Een ondergrens is er niet: huurverlaging mag ook. Tegen de huurverhoging kan bezwaar gemaakt worden. Dat moet gebeuren bij de verhuurder, vóór 12 augustus. Een formulier hiervoor is te krijgen bij de huurcommissie. De verhuurder stuurt de bezwaren door naar de huurcommissie. Die wijst de verhoging af als de maximaal redelijk huur wordt overschreden, of als er sprake is van ernstige gebreken aan de woning. In andere situaties zal de huurverhoging wél toegestaan worden. Zolang er nog geen uitspraak is van de huurcommissie, heeft de huurder het recht de oude huur te blijven betalen. Bezwaar aantekenen tegen de huurverhoging is (nog) gratis.

De echte Tribune is veel dikker en veel mooier! Wil je een jaar lang de Tribune in huis voor slechts 13 euro? Vul dan het aanvraagformulier in!