| EEN | Tribune 16 juli 2004
|
|
| van de 43.339 | Een half jaar geleden belde het uitzendbureau op. Of ik zin had in een baan op de administratie van een politieke partij. Het eerste wat ik dacht was: ‘Nou, dat ligt eraan welke. Het bleek de SP te zijn. En toen heb ik ja gezegd.’ Sindsdien werkt Carlos full-time op de financiële administratie op het SP-partijbureau in Rotterdam. Een SPD-opleiding en een baan bij een Trust-kantoor gingen hieraan vooraf. ‘Het sollicitatiegesprek was wel grappig. Zag ik eindelijk eens het gebouw van binnen waar ik al jarenlang bijna dagelijks langs kwam lopen. Ik woon namelijk om de hoek. En lid van de partij was ik al lang.’ Carlos werd geboren op de Kaap-Verdische eilanden en kwam als peuter naar ons land. De havenstad verliet hij niet meer. ‘Sommige Rotterdamse wijken zijn net dorpen,’ vertelt hij. ‘Daar staan mensen die op het platteland wonen niet altijd bij stil. Die denken dat heel Rotterdam een grote onpersoonlijke boel is. Maar ik doe mijn boodschappen altijd in dezelfde winkels en kom op straat altijd dezelfde mensen tegen. Dus zo onpersoonlijk is het niet. Tenminste niet in mijn wijk. |
|
![]() |
||
| Carlos Fortes (30) Rotterdam |
||
|
Andere stadsdelen zijn misschien wat minder plezierig. Ik heb ze de laatste jaren zienderogen achteruit zien gaan. De sfeer en de mentaliteit onder de mensen zijn veranderd. Sommige mensen zijn goed bezig; met vrijwilligerswerk en dergelijke. Maar ‘ieder voor zich, God voor ons allen’ is helaas de trend.
Hangjeugd is een probleem in de stad, ja. Dat heeft veel te maken met de tijd waarin we leven. Toen ik zelf dertien jaar was, ging ik op woensdagmiddag samen met vriendjes naar het buurthuis om films van Bud Spencer te kijken. Vond ik geweldig. Toen had namelijk nog bijna niemand een videorecorder. Nu heeft iedereen zo’n ding. En dus zitten de kinderen op woensdagmiddag thuis voor de buis. Alleen. Want de ouders van hun vriendjes hebben natuurlijk ook een video thuis. Er komt tegenwoordig via de media zo ontzettend veel op de jeugd af. Denk maar eens aan TV-zenders als TMF en MTV. Ik zag laatst toevallig een videoclip van de Amerikaanse rapper 50 Cent. In die clip wordt hij ’s morgens wakker van de loeiende politie-sirenes: een inval in zijn woning. Als een gek gaat hij vlug enorme pakken geld verstoppen. Ik vind niet dat daar een goed voorbeeld voor de jeugd vanuit gaat. Alsof het cool is dat je slaapkamer bezaaid ligt met stapels bankbiljetten en dat de politie achter je aan zit. Gangster-rap heet die muziek nota bene! Okay; het is maar een image van zo’n artiest. Maar het verkoopt wél en je ziet dat soort clips steeds meer. Veel jongeren vinden ze natuurlijk stoer en denken, dat het helemaal niks uitmaakt hoe je aan veel geld komt. Als je het maar hebt.
Ik vind dat heel typisch voor deze tijd. Dat geld ook voor sex en geweld. Vroeger had je af en toe wel eens een film op tv met het nodige geweld of wat blote tieten. Zet tegenwoordig de tv maar eens aan en ik hoef niets meer uit te leggen. En het wordt steeds erger. Kijk, ik ben pas vader geworden van een dochter en ik ben van plan om toch een beetje bewust met onder andere de tv om te gaan. Niet gemakkelijk, want een enorm marketingapparaat is gefocust op jeugd en jongeren. Dat hou je gewoon niet tegen.’
De echte Tribune is
veel dikker en veel mooier! Wil je een jaar lang de Tribune in huis
voor slechts 13 euro? Vul dan het aanvraagformulier in! |