SP :: Publicaties :: Tribune

EEN		Tribune 26 juli 2002 Het was vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen van 1998 toen Joke's zoon van 12 de keuken kwam binnen rennen: 'Mama, ze zijn alle tomatenposters eraf aan het scheuren!' Joke ging kijken en zag PvdA'ers die de SP-verkiezingsaffiches met harde hand verwijderden. Wacht maar, dacht ze. Ze nam contact op met de SP in Zeist en niet veel later hingen er SP-affiches voor het raam bij huize Van Ee. 'En toen ben ik meteen lid geworden,' vertelt Joke. 'Nog diezelfde week begon ik te folderen. Niet veel later ging ik me ook bemoeien met allerlei zaken, lokaal en landelijk. Zoals acties voor het behoud van ziekenhuiszorg in de regio en voor de WAO. Of een actie bij het farmaceutische bedrijf Glaxo, dat hier in de buurt gevestigd is.' 'Ik heb van huis uit een drang gehad om op te komen voor de rechten van de zwakkeren. Eigenlijk ben ik altijd aan het strijden geweest. Mijn vader kwam heel vroeg in de WAO. Wat mijn moeder en ik allemaal wel niet hebben moeten doen, om een goede rolstoel voor hem te krijgen! Die molen bij de sociale dienst bijvoorbeeld... daar ging toen al mijn bloed van koken.'
van de 30.726
Joke van Ee (51) Austerlitz
Getrouwd met: Fred Hobby's: puzzelen, 3D-kaarten maken, wandelen en fietsen in het bos Grootste ergernis: overheden die niet luisteren naar de mensen Bewondering voor: klassieke componisten en musici;van Bach tot André Rieu

Joke bezocht de huishoudschool ('de spinazie-academie', zoals ze zelf zegt) in Utrecht, waarna haar moeder ziek werd. Ze vond een baan voor halve dagen in een winkeltje en nam verder de verzorging van haar moeder op zich. 'Dat was begin jaren '70. Ook toen was er al een ellenlange wachtlijst. Járen moesten we wachten voordat we hulp konden krijgen,' blikt Joke terug. Nu is ze fulltime huisvrouw en moeder van drie zoons, waarvan de oudste sinds kort op zichzelf woont. Maar nooit verdween haar betrokkenheid bij zorgbehoeftige medemensen. 'Elke week ga ik naar het bejaardenhuis. Vraag ik gewoon wie er zin heeft om een frisse neus te halen. Dan wandel ik bijvoorbeeld met iemand in een rolstoel een uurtje door het dorp. En doe ik gelijk wat boodschapjes voor hem of haar. Vinden ze ontzettend fijn. Dat is mijn vrijwilligerswerk en dat doe ik helemaal alleen. Omdat niemand anders dat doet. Hoewel… soms gaat mijn zoon ook mee. Dan zijn we met z'n vieren.'
Austerlitz is een klein dorp in de gemeente Zeist met zo'n 1600 inwoners. Toen busvervoerder Connexxion de lijn Austerlitz-Driebergen ophief, trapte het bedrijf op Joke's tenen. Razendsnel zette ze een protestkaartactie op touw voor het behoud voor de lijn die Austerlitz verbindt met het spoorwegennet en allerlei andere belangrijke voorzieningen. Momenteel stromen de kaarten met honderden binnen en hebben ook enkele buschauffeurs hun steun aan de actie toegezegd. 'Veel mensen in ons dorp zeggen: Wij zijn alleen maar goed voor het betalen van OZB en rioolbelasting. Het is triest.
De gemeente doet niks voor Austerlitz; we zijn blijkbaar te klein. Dat merk je aan meer dingen. Bijvoorbeeld aan de voorzieningen voor jongeren. Die zijn er gewoon niet. Met name de jeugd tussen 14 en 18 jaar heeft een plek nodig waar ze bij elkaar kunnen komen. De gemeente belooft van alles, maar er komt niks. Uit balorigheid gaan ze dan dingen vernielen. Laatst stond er eentje een vuilnisbak te molesteren. Ik erheen. Ik zeg: Vriend, weet je wel wat zo'n ding kost? Toen toonde hij begrip. Maar de jeugd wordt natuurlijk enorm opgejaagd. Uit het kapelletje in het dorp zijn ze ook al verdreven. Na de schoolvakanties wil ik een actie opzetten om iets voor de jongeren van Austerlitz van de grond te krijgen.
Ik hoop dat ik mensen meekrijg die me erbij helpen. Want afgezien van de steun van de SP uit Zeist doe ik tot nu toe bijna alles alleen in ons dorp.'

De echte Tribune is veel dikker en veel mooier! Wil je een jaar lang de Tribune in huis voor slechts 13 euro? Vul dan het aanvraagformulier in!