Toen de Europese Kolen- en Staalgemeenschap, de voorloper van de huidige Europese Unie, werd opgericht was ik 21 jaar jong, idealistisch, lid van ANJV, EVC en CPN en speelde mee in het toenmalig bekende XYZ-Cabaret.
Los van het feit dat nut en noodzaak van deze EKSG mij ver boven de pet ging, had ik wel het gevoel dat dit wel eens de eerste stappen konden zijn naar een éénwording van Europa, die ik, gezien de achter mij liggende oorlog, van harte toejuichte. Het naoorlogse, verdeelde Duitsland, mocht niet weer de kans krijgen Europa met een oorlog op de knieën te krijgen zoals in 1914 - 1918 en 1940 – 1945.
Nu zijn we ruim vijftig jaar verder en de EKSG is gegroeid van een kleine zes-landengemeenschap tot een grote Europese Unie waarvan 25 landen deel uitmaken. Het juichende gevoel is inmiddels weggeëbd en ervoor is in de plaats gekomen de wetenschap dat samenwerking binnen Europa van essentieel belang is, maar dat de EU een gigantisch bureaucratisch geheel is geworden, waar samenwerking vaak ver te zoeken is en het neoliberalisme, het geld verdienen belangrijker is dan het welzijn van de mens.
Het ouderenbeleid binnen de EU komt nauwelijks ter sprake. Er zijn alle mogelijke agentschappen opgericht door de EU, van beroepsopleiding, milieu en instandhouding van plantenrassen, tot Europol en Eurojust. Voor verbetering van de lotspositie van ouderen in Europa heb ik echter geen agentschap kunnen vinden en ook in de ons voorgelegde grondwet zijn ouderen het stiefkind in de Europese familie.Wij worden uitgenodigd, middels een referendum, onze mening te geven over deze grondwet.
Mijn besluit staat vast. Ik zeg NEE tegen deze grondwet. U toch ook…?!
Meld je nu aan voor de nieuwsbrief van Emile Roemer en belangrijk nieuws van de SP: