SP :: Publicaties :: Tribune

OuderenNUkrant najaar 2004

Sparen? Pensioen?

Column door John Kuijpers

Voorjaar 1945. We waren bevrijd en moch-ten weer naar school, in mijn geval de MULO. Het Duits was afgeschaft, althans in Amsterdam, en we kregen weer redelijk te eten. Na mijn schoolcarrière ging ik aan het werk bij een loodgieter op de Bloemgracht als jongste bediende, met als taak het zetten van nieuwe bodems onder oude, kapot gebrande pannen. Voor een zesdaagse werkweek kreeg ik tweeënhalve gulden, die ik moest afdragen in het tehuis waar ik vertoefde (mijn familie was door de bezetter in Auschwitz uitgemoord) en waar ik een kwartje zakgeld ontving. Geen bedrag dus om van te sparen.

Vlak voor mijn 21ste verjaardag moest ik in militaire dienst om twee jaar het land te dienen tegen een vergoeding van drie kwartjes per dag. Ik rookte inmiddels en dronk af en toe een biertje. Ik vond de meisjes lief en dus bleef er weer niets over om te sparen.

Op mijn 25ste trad ik met één van die lieve meisjes in het huwelijk en verdiende ik 65 gulden per week. Omdat er inmiddels gezins-uitbreiding had plaatsgevonden bleef er weer niets over om te sparen. Om ook opgenomen te worden in de vaart der volkeren ging ik studeren, en haalde ik het diploma reportagefotograaf en het middenstandsdiploma. Samen met mijn vrouw zette ik een eigen bedrijfje op waar op een gegeven moment elf mensen een baan hadden. Inmiddels had ik drie dochters en…jullie raden het al, er kon weer niet gespaard worden omdat elke cent nodig was om het bedrijfje gezond te houden en de kinderen groot te krijgen.

Helaas voor mij en de kinderen stierf mijn vrouw op 32-jarige leeftijd na een langdurig ziekbed. Het bedrijf was naar de knoppen omdat ik door de ziekte te weinig aandacht had kunnen besteden aan werk en medewerkers. Aan sparen kon natuurlijk niet gedacht worden.

Vervolgens een vlucht naar Limburg waar ik mijn horecadiploma haalde en een café begon. Daar leerde ik mijn tweede vrouw kennen die mij, naast haar zorg en liefde, ook nog twee dochters schonk. Vijf dochters had ik dus inmiddels, die (op)gevoed en gekleed moesten worden en die ik ook wel graag een goede opleiding mee wilde geven. Resultaat: geen geld om te sparen.

Waarom dit verhaal? Niet om zielig te doen, want ik heb van het leven genoten en doe dit nog dagelijks. Wel om duidelijk te maken dat het makkelijk gezegd is 'spaar maar voor je oude dag', maar dat het in de praktijk voor veel mensen heel wat moeilijker is. Naast mij moeten nog zo'n 90.000 mensen zien rond te komen met alleen van hun AOW. Ook zijn er 160.000 met een aanvullend pensioentje dat onder de honderd euro in de maand ligt. Al die kwart miljoen mensen hebben hun redenen gehad om niet te kunnen sparen voor een oudedagvoorziening. Zij voelen elke prijsverhoging aan der lijve. Zij weten wat het wil zeggen als voorzieningen afgebroken worden, eigen bijdragen gevraagd worden en de AOW wordt bevroren.

Je hoeft geen medelijden met hen te hebben, maar je kunt wel begrip voor ze op brengen. En daaraan hoop ik met dit verhaal een bijdrage te leveren.

Verder nieuw op SP.nl

• Spanning maart 2012:
  Nieuwe lente, nieuw perspectief
• ZO elfde editie

Tribune april

• Architect Hans Semeijn en Jan Marijnissen
• Eerste SP-wet aangenomen
• Voedsel Focus Amersfoort: ‘Ik leef niet, ik overleef’
• Adieu Vijverhofstraat
• Vaarwel en welkom
• Dennis de Jong: ‘Help de ondernemers’
• Burgerwaarnemers bij Russische verkiezingen