Asielzoekers worden in Nederland regelmatig opgevangen onder extreem sobere omstandigheden. Asielzoekerscentra staan vaak ver van de bewoonde wereld, hebben nauwelijks voorzieningen, mensen worden er gedwongen met vreemden een kamer te delen. Zeker wanneer het verblijf in een asielzoekerscentrum langer dan een paar maanden duurt is dat onwenselijk. Asielzoekers hebben het extra zwaar omdat ze nauwelijks mogen werken en niet mogen studeren. De vele verhuizingen van centrum naar centrum zijn vooral slecht voor kinderen, die hechtingsproblemen ontwikkelen. Asielzoekers horen niet thuis in tenten.
Asielzoekers moeten meer mogelijkheden krijgen om tijdens hun procedure te werken en kunnen daardoor meebetalen aan hun opvang, die veel beter van kwaliteit moet zijn. Gezinnen krijgen recht op de privacy van een eigen kamer in een asielzoekerscentrum en verhuizingen van kinderen worden tot het minimum beperkt.